De oplettende lezer heeft gezien dat mijn bio, rechts bovenin, is veranderd. De leeftijd 33 is veranderd in, logischerwijs, 34. Ik zal alle overpeinzingen als 'wat gaat de tijd toch snel', 'Ah, de 40 kruipt dichterbij', en beelden van mijzelf, op de bank, diep zuchtend, stompzinnig voor mij uitstarend, niet verder uitdiepen.
Maar zo'n wende is wel een mooi moment om terug te gaan in de tijd, en te genieten van onvervalst jeugdsentiment. Dit weekend kwam een van mijn beste vriendjes met een grijns van oor tot oor aan met een verjaardagscadeau. Hij had voor mij de vinyl-versie van Ill Communication opgediept.
Niet geheel toevallig, want deze stond heel hoog op mijn lijstje "Hebben-hebben-hebben". Dit is - als mijn geheugen tenminste niet helemaal vertroebeld is - Mijn Eerste (door mijzelf gekochte) CD! En 'that brings back old memories'. Het verhaal erachter is dat toen ik 16 was, ons boerendorp de 20e eeuw in gekatapulteerd werd door het toevoegen van MTV aan het zenderpakket. Eén van de videoclips die ze uitzonden was 'Sabotage' van de Beastie Boys. Ik kende die gasten al van 'No Sleep 'til Brooklyn' - al moet ik eerlijk zeggen dat ik dat nummer dan weer kende van 'Geen Slaap tot Osdorp' van de Osdorp Posse. De videoclip van 'Sabotage', met de heel raar maar toch stoer rennende enorme snorrendragende, foute jaren '70-politieagenten was direct mijn favoriet. Op de een of andere manier heb ik vroeger nooit linkjes gelegd tussen 'hee, dat liedje is leuk' en 'laat ik daar eens een cassette van zoeken'. Bij de Beastie Boys wel!
Op een woensdagochtend, in twee tussenuren van school, ben ik naar de winkelstraat gereden, daar de lieve som van 40 gulden neergelegd voor de CD, snel naar huis, jubelen dat mijn ouders er niet waren en in hun CD-speler de CD opzetten. Ik herinner me de paniek nog toen ik het schijfje zag: mosgroen, met twee trompetterende ridderfiguren erop. Ik wist zeker dat de verkoper de verkeerde schijf erin had gedaan en ik getrakteerd zou worden op Die Walkuere, Fuer Elise of iets anders klassieks. Nee hoor, 2 tellen later schalde 'Sure Shot' door de speakers.
Misses MuziekSpreekt was het er niet helemaal mee eens, maar die plaat moest dit weekend over de versterker knallen. En - hop - weer 18 jaar (zucht) terug in de tijd. Leuke recensie hier, de site van de New Yorkse rappers hier.
Het jeugdsentiment gaat verder. Ik heb nog eens goed nagedacht wat ik in mijn tienerjaren allemaal draaide, en daar ben ik naar op zoek. Een beetje zorgwekkend is het wel: house, gabber, metal, grunge, rock: alles door elkaar en gekker nog, alles ook tegelijkertijd (ik wisselde zonder problemen het ene nummer van Public Domain af met het volgende nummer van Biohazard) - maar gelukkig lang niet zo zorgwekkend als mijn kledingkeuze van die tijd. Blij dat ik geen modeblog schrijf.
Vanmorgen maar weer eens een tripje gemaakt naar mijn favoriete muziekwinkel Velvet Music in Amersfoort. Ik ken mijzelf, dus ik heb de Schatbewaarder de duidelijke opdracht meegegeven om mij afschuwelijke dingen aan te doen als ik met meer dan één plaat naar de kassa zou lopen. Hiertoe behoorden onder andere emotionele chantage, schreeuwen, knevelen en lappen met chloroform. Ik kan namelijk niet die zaak uit lopen met één enkel LP'tje. Dus. Drie kwartier later sta ik buiten met 4 nieuwe platen. Met een stralende vrouw naast me, die van mij de nieuwe LP van Florence + the Machine heeft gekregen, alvast voor haar verjaardag. En dus ook een beetje voor mij, want de medewerker van de winkel had heel slim deze plaat aan staan, en dat klonk heel erg goed: "Ze klinkt niet eens meer zo dronken!", zei mijn eega.
Daarna zetten deze topverkoper de plaat aan van Liz Green ("O, Devotion!)". Deze kwam ook op de stapel. Eind vorig jaar had ik "Brothers" van de Black Keys al besteld, en deze stond ook netjes in het rijtje - hop, op de stapel. En "Heavy Flowers", van Johannes Sigmon, a.k.a. Blaudzun. Bekend van het verschrikkelijk goeie minuutje bij beroepsvragensteller Matthijs "Ik ben een beetje Misselijk" van Nieuwkerk. "Heavy Flowers" is album nummer drie van de Nederlandse singer-songwriter.
Deze plaat is wat minder zwaar dan de vorige albums, de toch wat somber ogende man met het karakteristieke haar en de enorme bril pakt het op deze plaat wacht toegankelijker en wat lichter aan. Het resultaat is een afwisselende, soms up-beat-klinkende plaat met langzamere, donkerder nummers (Solar, en Monday) en meer toegankelijker popachtige nummers (Another Ghost Rocket en Who Took the Wheel).
Het mooie hiervan is dat dit een plaat is geworden die je makkelijker pakt en even aanzet. Met het voorgaande werk moest je wel een beetje een bui hebben voor wat melancholischer spul. Dit kan eigenlijk altijd wel, zonder dat het geproduceerd of afgezaagd is. Het tempo en gevoel van de hele plaat is sneller, en dat belooft wat voor het festivalseizoen. Het blijft een apart figuur, maar als dit de stijl is, kan hij nog wel eens heel groot worden.
In 'de scene' is dat al gelukt. Alle optredens die hij in de komende periode zal geven zijn uitverkocht. Als je de kans krijgt om hem te zien, direct doen.
Ik wens iedereen een gezond, gelukkig, prettig, samenwerkend, liefde- en succesvol en uiterlijk - noblesse oblige - een muziekrijk 2012. Ik zie jullie graag weer in het nieuwe jaar!
En voor nu: laat het vuurwerk maar knallen!
Goed voornemen trouwens: Katy Perry is in 2012 weer vrijgezel.
Kerst, dat is de Top2000 op Radio2 en Serious Request op 3fm. Onder de boom, met choco, luisteren naar mooie muziek - en soms tegen betaling.
Editie nummer 8 van 3fm's Serious Request is op dit moment bezig. Drie DJ's hebben zich laten opsluiten in het Glazen Huis, dit jaar op de Beestenmarkt in Leiden, met het doel om heel veel geld in te zamelen voor de Stille Ramp in Afrika. Kijk hieronder naar een filmpje over de actie:
Timur Perlin, Gerard Ekdom (Soest, jeweettoch) en Coen Swijnenberg zitten tot 24 december aanstaande in het huis, draaien platen, eten niks, drinken shake'jes en ontvangen geld van bedrijven, particulieren, scholen en instellingen. En voor een goed doel: De Moeders. Als je de filmpjes ziet op de site (Eric Corton heeft weer een paar aangrijpende exemplaren gemaakt), snap je dat Nederlanders massaal geven. De afgelopen 2 jaren is er ruim 7 miljoen euro opgehaald. Ik ben benieuwd waar de teller dit jaar op terecht komt.
Bron: Leidsch Dagblad
Je kunt dus platen aanvragen - waardoor je platen voorbij hoort komen die je nooit hoort, zoals CCR vanmiddag - maar je kunt ook acties doen als bedrijf. Een niet volledig toevallig uitgezocht initiatief is van sieraden- en lifestyleaccessoire-webshop Ananda Beads, dat doneert deze week maar liefst 50% van de omzet aan Serious Request. Een nobel streven dat beloond moet worden: klik hier of hier voor meer informatie. Voor de mannen: je hebt een uniek cadeau voor de partner te pakken, of een sieraad voor jezelf. Gaat een ketting te ver? Een sleutelhanger kan altijd. En je geeft meteen voor de moeders. Ik ga zometeen ook nog een plaat aanvragen. Gezien mijn muzieksmaak zal dat een nummer worden van Rammstein, Arctic Monkeys of Queens of the Stone Age. Het kan me natuurlijk niks schelen als ze niet op televisie komen - ik heb ze op plaat. Het is toch een lekker gevoel om te kunnen helpen. En ach, als ik wel 25 euro voor een plaat uitgeef, kan 25 euro voor een nummertje op tv er ook nog wel bij.
Dit bericht komt in dezelfde week als de opmerking van Minister Teeven, van Veiligheid en Justitie. Hij blijft volhouden aan het downloadverbod, maar alleen bij /quote/ grote schade /unquote/. Heerlijk, zo'n ouderwetse overheidmeeteenheid. Niet te controleren, arbitrair en vaag.
Voor een kleine Nederlandse band is 10 downloads veel meer schade dan 20 downloads voor Metallica, maar dat is een ander probleem. Ik zal daar nog wel eens over mopperen zodra Teeven eruit is wat 'grote schade' is.
Deze opmerking koppelde een nieuw en een 12 jaar oud bericht aan elkaar. Metallica was weer in het nieuws. Metallica is al vaker van leer getrokken om hun centjes te beschermen: zo sloegen ze de oprichters van Napster met een rechtzaak om de oren. Napster was een van oer-peer-to-peeruitwisselplatforms, en zou echte muzikanten veel inkomsten schelen. Eigenlijk kwam het ze vooral op het nodige aan hoon te staan. Deze week berichtte ik al over de komst van Metallica naar Europa, deze zomer. Kan ik me op verheugen. Maar het is alleen niet alléén voor de fans. Het is ook voor een groot deel voor de bankrekeningen van het zwartgeklede viertal.
"Vanwege de zwakke Euro", zo stelt manager Cliff Burnstein, "is het logisch om het exportproduct Metallica in deze tijden extra naar Europa te brengen. Als dat zo is, kan dit het meest winstgevend zijn." "Ik kijk naar de beste markten, Indonesië staat hoog op mijn lijst". Dit geldt ook voor de Peppers trouwens, niet toevallig gemanaged door een en dezelfde Cliff Burnstein. De band als exportproduct, vergelijkbaar met Coca Cola, aldus Cliff.
Nou ben ik zelf niet vies van centjes verdienen, en ik gun bands, en zeker goede, hun eerlijk deel voor het verzorgen van plezier, bezinning, energie, enzovoorts. Ik geef met liefde EUR 80 uit voor een speciale vinyl-uitvoering van Death Magnetic van Metallica, ik koop trouw en trots mijn bandshirtje op een concert, en ik vind het niet erg dat daarvan auto's worden gekocht, tweede en derde huizen en het nodige aan bling-bling. Dat hoort erbij. Maar na zo'n rechtszaak - waar het financiële aspect van het muziekmaken wel heel belangrijk wordt, en nu dit bericht over het business model achter de Europese tour - wordt het voor mij een stuk killer. In mijn eigen idealistische wereldje maakt een band muziek en doet daarmee wat ze goed kunnen en graag doen, en ze verdienen daar geld mee. En soms veel. Maar andersom voelt niet lekker.
Misschien is het simpeler. Ik leur zelf de hele dag met iconen (Apple, Starbucks, Levi's - niet toevallig Amerikanen, besef ik me nu), die vooral een 'merkbeleving' uitstralen. "Touch: vol met plezier", "Kom maar op met de dag", "Kwaliteit gaat nooit uit de mode", allemaal zaken die om het product gaan. Als Metallica dat nou ook zou doen. "Doof met dubbel-bassdrumpedaal", of "De beste snake-pit ter wereld". En dat Cliff dan gewoon zijn mond houdt, en zijn verdienmodel niet deelt met anderen. We trappen er toch allemaal in.
