Vr.gr.

Da's ook een brief, natuurlijk

Ik moest eraan denken, na alle commotie omtrent de afgelasting van Concert at Sea, het kindje van BLØF. Je weet wel, door wind en andere ellende werd de behoorlijk drastische beslissing genomen om het concert op zaterdag niet door te laten gaan.
De muziek van BLØF luisterde ik vroeger graag. Met name de CD's Watermakers en Blauwe Ruis kon ik behoorlijk meezingen. Vals, natuurlijk, maar het is het idee dat telt. Eén van hun hits was "Liefs uit Londen". Leuk. Paskal Jakobsen vertelt wat hij allemaal ontvangt uit den vreemde. Een kus hier, een brief daar, een 'ik mis je' zus en een kattebel zo.

Sinds 1998, het jaar van de single, is er toch veel veranderd. Zeg nou zelf, wat is de laatste keer dat jij een kattebel hebt ontvangen? En wij zijn niet de enigen! Het is zo lang geleden dat de spellingscontrole op mijn PC denkt dat ik 'kattenvel' wil schrijven. Nu is het enkel email, ping, sms of whatsapp-bericht. Zo was het niet altijd! Stevie Wonder Callde nog just wel eens om to say I love you, the Police stuurde een Message in a Bottle, en ook the Kaiser Chiefs stuurden een Letter.

Maar niet alleen de manier van communiceren is anders geworden. Ook afsluitingen zijn aan verandering onderhevig. Of erosie, soms. Vroeger sloot je een officiele brief goed af. Hoogachtend, die-en-die. "Hoogachtend". Iemand acht je hoog, dat maakt toch je dag? In het bedrijfsleven kom je de verandering van mores ook tegen. Dat noopte tot opstellen van regels, echt waar: de netiquette was geboren! Een van de puntjes betreft de afsluiter: een email wordt niet altijd netjes afgesloten.

Nou hoef je niet zo ver te gaan als Jason Donovan met zijn "Sealed with a Kiss", maar een nette afsluiter toont net wat beter. Je zou er een boek over kunnen schrijven.
Soms zit er een een verhaal achter, en dient het een doel.

"Met vriendelijke groet, [bedrijfsnaam], [opstellerT] en de functie, gevolgd door een mooie tag-line, zo schrijven veel bedrijven het voor. Mijn mails naar officiële instellingen (mijn e-mailhoster, mijn autodealer, mijn leidinggevende) sluit ik af met een welgemeend "Hartelijke groet". Eén hartelijke groet overigens, meerdere hartelijke groeten komt in mijn ogen wat needy over. 'Joh, het is al hartelijk, wat wil je bereiken met deze stortvloed?'. Wil ik graag vermijden. Mijn vrouw, vrienden, naaste familie krijgen standaard drie kusjes in het alom geaccepteerde format 'x x x'. Man, vrouw, geen verschil.

De mensen van mijn werk die ik een reply stuur krijgen een 'groet' (kind regards, nu), maar minder wordt het niet. Een 'Vr.gr.' krijg ik niet uit mijn toetsenbord. Een 'Gr' vind ik zo mogelijk nog erger. Ofwel je lijdt aan een zodanige energiedeficiëntie dat het 'oet' niet meer lukt (dan raad ik vitaminepreparaten en een wat uitgebreidere nachtrust aan) ofwel je wilt het emailtje dreigend afsluiten (ongeacht voorafgaande boodschap) door te grommen als een beer. "Nou, het winkelen was echt episch, je weet zelf! Ik spreek je, GRRR" - is dan het beeld dat ontstaat. Dan ben ik in de war. "Is that sarcasm?" zou Sheldon vragen. Ik snap hem. Ik begrijp het ook niet meer. Geen groeten zie je ook nog wel eens. "Puh vent, aangezien je zo'n kleibint bent, krijg je ook geen groet". Dat doet zeer, mensen, dat doet zeer. 
Goed. Ook de muziek is niet altijd helder. Als je denkt aan "Song to Say Goodbye", van de jongens van Placebo? Luister maar eens naar de tekst. Maar nog altijd liever dit, dan 'Gr'. 

Review: Arctic Monkeys in Concert (en The Deaf ook)

Cue: zomers-achtige avond, rit vanuit Rotterdam naar Amsterdam. Parkeergarage zegt "VOL", maar de boom gaat open. De sfeer is goed, het Max Euweplein vol toeristen, aan bier, aan patat en aan ijs. Precies op tijd, want A4=A File, in één ruk door naar binnen en genieten. Alle seinen op groen voor een toffe avond.

The Deaf 
Opener voor de avond: The Deaf, opgezet rond Haagse (daarover heb ik nog wel wat te zeiken, zo) rockerT Spike van Zoest. The Deaf - begonnen als gelegenheidsbandje maar nu toch een serieus project - heeft voor de Arctic Monkeys mogen openen. En dat deden ze goed! Binnen no-time hadden Spike (zang, en van Di-rect), MissFuzz (bas, en van ReBelle en Splendid - en weer in signature strakke jurk met hoge laarzen), KitCarrera (drums, en van Absent Minded) en Mau (op het orgel, en van Organisms) de temperatuur in de grote zaal 10 graden omhoog en mij wakker. Mensen, wat een energie! In een kakofonie van geluid en licht, dansen op versterkers en Mau spelend op zijn orgel terwijl hij het ding van voor naar achter duwt en er uiteindelijk nog op gaat staan, één brok vuur. 

Dit was een goede zaak van de Arctic Monkeys, die The Deaf hoogstpersoonlijk hadden gevraagd om te openen. De zaal was warm, maar wel voor de Arctic Monkeys. Ik kon me niet helemaal aan de indruk ontrekken dat Spike dat doorhad en dat wel een tikje jammer vond. Wat ik jammer vond, was dat Haagse Spike, bij elk Haags liedje, vertelde dat De' Haag beatstad is, en dat ze dat in De' Haag Amsterdam ook kunnen. Ja, Spike, je komt uit Den Haag. Tof.
Arctic Monkeys
Half negen: na razendsnel opruimen van alle Deaf-spullen was het tijd voor de Arctic Monkeys. Na een heel iets aarzelend begin (zou het amper inspelen daarin een rol hebben gehad?) met "Library Pictures" van hun nieuwe CD Suck it and See, kwam daarna "Brianstorm", en hop, daar ging het bier over de hoofden van het publiek. Springen, duwen, crowdsurfen, de hele shabang. En dat anderhalf uur lang. Uiteraard speelden ze veel materiaal, waaronder het door mij als stom bevonden "The Hellcat Spangled Shalala" (als toegift, 10 minuten wachten en dan uitgerekend dat nummer), maar live klinkt het nummer nog best wel goed, trouwens.  Alle vier speelden met veel passie, loepzuiver en snaarstrak. Ik kan nog meer superlatieven bedenken, maar die bewaar ik voor het volgende concert.

Het was ook leuk om de opbouw in de show te zien: snel beginnen, en dan even rustig met "Cornerstone" en "Crying Lightning", om daarna weer het tempo op te voeren met tempo-songs als "The View from the Afternoon" en "I Bet you Look Good on the Dance Floor". "When the Sun Goes Down", het nummer waar ik de Arctic Monkeys mee leerde kennen, was het laatste nummer van de officiele set. De rest van de band ging al van het podium af (het eind is één gitaar en de zang van Alex Turner), waardoor hij in zijn eentje overbleef. Licht uit, en na een lange, lange, lánge 10 minuten klappen, 'bis-bis' schreeuwen en afgemaakt met 'we want more', kwamen ze terug, voor drie, fijne, lange nummers. Top.

Anderhalf uur later, een T-Shirt voor de verzameling rijker en zo doof als een kwartel, stond ik intens tevreden 12 euro af te rekenen bij de parkeerautomaat. "I bet you look good on the dance floor", kon ik niet helpen tegen de parkeermachine te murmelen. Hij reageerde door ritmisch het bonnetje te printen en me wisselgeld te geven. "Ja, dat dacht ik al."

Amy's Neverending Story

Amy in marginaal betere dagen

Hoofdstuk veel in de soap rond extreem getalenteerde maar ook bijzonder getroubleerde jazz-/soulzangeres Amy Winehouse.

De laatste episode: een comeback in Belgrado, waar ze zo onder invloed van het een, of het ander, dan wel een combinatie van die twee was, dat ze door bodyguards het podium opgehesen moest worden. Ook het concert zelf was redelijk, hoe zeggen we dat netjes, Niet een van haar beste. Ze kwam niet goed uit haar woorden, keek op zijn minst troebel uit haar normaal toch mooi ogen, en het publiek reageerde dan ook boos: ze werd met passie, luid en duidelijk uitgejouwd.

 Ik vind dat zo ontzettend zonde! Haar cd Back to Black heb ik grijs gedraaid, maar zodra ze live op tv verschijnt, of ergens in een blad met onnatuurlijk glanzende ogen, haak ik af.

 "Amy Housewine", "Ze moet weer terug into Rehab, no, no, no", heel toepasselijk, maar ik kan er niet om lachen. Vrienden van Amy, familie, management: doe iets! Dit kan in mijn ogen alleen maar misgaan. En dat zou, echt, dood- en doodzonde zijn.

Vorige week zond de Italiaanse zender RAI1 een groots opgezet benefietconcert uit. Vanuit het belachelijk mooie Assisi presenteerde opper-Italiaan Carlo Conti een ruim twee uur durende reeks concerten, onder een prachtige, zinderende en stralende zomeravondhemel.

Nel Nome del Cuore, in naam van het hart, editie nummer 9. Het goeie doel was mooi: er werd geld ingezameld voor Sri Lanka, Burundi en missies van de Franciscani. Volledig conform de mores van 2011 was geld doneren supermakkelijk: 2 euro via een sms op de telefonino (leuk detail: Carlo Conti riep het - op het oog goed bedeelde - publiek op om het goede voorbeeld te stellen. Met de camera langzaam zwenkend, tikte de volledige eerste rij lachend een smsje voor de monniken). Als dank werd plaatselijk aanwezig en tv-kijkend doneervolk getrakteerd op optredens van enkele der groten uit de Italiaanse muziekgeschiedenis, jong en oud.

In een show, zoals alleen Italianen dat kunnen (groots, vaak klappend publiek, close-ups, veel licht en lang, lang van stof) kwamen onder andere Nek, Raf, Renato Zero en Roberto Vecchioni zingen. Vanavond is wederom een benefiet, ditmaal voor Padre Pio, met artiesten als I Pooh, Anna Tatangelo en Al Bano. Wederom mooi opgezet, want jeetje, Italianen hebben wel gevoel voor stijl, zeg.

Moraal van het verhaal: zoek RAI1 eens op de decoder, kabel of digitenne. Zeker de programma's waar de wat modernere artiesten optreden zijn echt de moeite waard. Schitterende beelden, bloedmooie mensen en prachtige muziek. Ook in de aflevering van Nel Nome del Cuore weer: Nek, Raf, Zero - stuk voor stuk artiesten die het verdienen om goed te scoren in hun thuisland. Maar, zeg je, Nek, dat zegt mij wel wat? Jazeker, dat kan: hij had een hit in Nederland. "Laura non c'e`". Kijk maar eens of je dit nog kent.

R.I.P.: Ryan Dunn, of..?

Breaking News vandaag: de Amerikaanse mediasite TMZ - en intussen nagenoeg alle andere media - meldde vanmiddag dat Ryan Dunn, een van de oudgedienden van de Jackass-groep rond Johnny Knoxville en Jeff Tremaine, is omgekomen.

Dunn, zondagavond
voor de crash

Dit is natuurlijk niet echt een muziekbericht, maar het programma werd uitgezonden op MTV en ik keek er graag naar (soms wel met een kussen voor mijn ogen), dus het voldoet aan mijn vrij losse eisen.

Intussen sijpelen de - niet bijzonder in het voordeel van Dunn sprekende - omstandigheden van de crash naar buiten. Hij zou voor het ongeluk redelijk in het glaasje hebben gekeken - getuige ook een twitterfoto - en de Amerikaanse politie zegt dat 'de snelheid mogelijk een oorzaak van het ongeluk was'. De Porsche 911 van Dunn is, met zowel Dunn als een tweede persoon in de auto, volledig uitgebrand. Onduidelijk is vooralsnog of hij zelf heeft gereden.

Ik zal niet de moraalridder uithangen en het commentaar over de intelligentie, het voordeel van het BOB-schap en meer van zulke dingen aan anderen laten, ik hou het op een simpel:  'jammer'.

Echter - Ryan Dunn werk(te) mee aan de film "Living Will". Neem voor de lol eens een kijkje op de site van deze film: de website opent met de stem van Dunn, die zegt "Haha, (...), being dead is the best thing that ever happened to me, ever (...)". Morbide, toekomstblik, of dikke viral? Als ik dit lees is dat het bericht via de moeder van Bam Margera, en letterlijk 'op diens gezag',  naar buiten kwam, ook een tikje gek. Noem me paranoide, maar ik twijfel plotseling.