Wat te zien dit jaar?

De zomer komt eraan, tik ik terwijl de lichten in mijn huis aan zijn (10.00 uur 's ochtends) en de regen tegen mijn raam tikt. Dus ik ga vooruitkijken naar een hopelijk warme en muziekgevulde zomer. Wat staat er allemaal te gebeuren dit jaar? 

De grote en kleine festivals brengen goeie en verschrikkelijk goeie acts dit jaar. In willekeurige volgorde hieronder een paar voorbeelden.


Pukkelpop
Het geplaagde Pukkelpop wordt dit jaar weer georganiseerd. De sfeer en stemming zal anders zijn dan anders, maar de line-up is weer gaaf. Zo zijn onder andere de volgende bands bevestigd: 

• Band of Skulls
• The Hives
• Bush
• Foo Fighters
• Bloc Party
• The Black Keys
• Netsky

Sziget

Reis af naar Hongarije voor deze selectie: 

• Fink
• Hurts
• Korn
• Chef'Special
• dEUS
• The XX
• The Horrors
• Steve Aoki 

Rock a Field
Het Luxemburgse festivalletje had vorig jaar Arctic Monkeys en Arcade Fire in de line-up. Dit jaar:

• Biffy Clyro 
• The Kills
• Triggerfinger
• Deadmau5
• Justice 
• Mumford & Sons 

Rock Werchter 

Werchter gaat uit zijn dak dit jaar, met:

• Pearl Jam 
• Red Hot Chilli Peppers
• Paul Kalkbrenner
• Ed Sheeran
• Jack White 
• Elbow
• Noel Gallagher's High Flying Birds 

Rocking Park

In Nijmegen: 

• Flogging Molly
• Temper Trap
• Snow Patrol
• Elbow 
• Selah Sue 
• Fink 

Op de hoogte blijven van de geruchten en bevestigde acts op festivals in Nederland en (ver) daarbuiten? Kijk op www.graz.nl, een geweldige site met het laatste nieuws. 

Gekkie basht Skrillex

Zo, daar ben ik weer. Heeft maar bijna 2 maanden geduurd. Druk, uiteraard. Iedereen heeft het maar druk, tegenwoordig. Het is jammer dat het blog daar dan wat onder lijdt, maar gelukkig heeft het op muziekgebied niet helemaal stil gestaan.

Zo ben ik een tijdje geleden bevangen geraakt met het dubstep-virus. Ik heb Dubstep, jungle en garage (mag ik dat wel allemaal in één zin gebruiken?) altijd al tof gevonden, maar met het nummer Bangarang van Amerikaan Skrillex staat dit genre hoog in mijn favorieten-lijstje. Skrillex krijgt op het internet wel bijzonder veel te verduren: hij is altijd de bas kwijt (wub-wub-wub... ... ... wubwub... ... wub... wubwub-wub etc), commentaar op zijn teksten, en zijn curieuze haarstijl.

Wat dan ook, het is in mijn ogen de perfecte muziek om bij schoon te maken. Check hier zijn single 'Bangarang', hier het nummer 'My Name Is Skrillex' - mijn favoriet, en een toffe remix van Lady Gaga's 'Born This Way'. Let vooral op het ingemixte antwoord op Gaga's 'We're on the right track, we're born this way - We don't give a F-wubwubwub'.

Maar door een artikel op het internet kwam ik erachter dat ik helemaal niet wil schoonmaken! Ik wil drugs gebruiken, concertgangers en kinderen aanranden en een busje kopen. Kijk maar:

Ik weet dat ik met mijn 'ontdekking' van Skrillex als fenomeen wat aan de late kant was, hij draait al even mee. Kan gebeuren, denk ik dan. Liever laat dan nooit. Ik kwam er ook achter dat de beste jongen (geboren Sonny John Moore en nu 24 jaar oud) in Amerika wel al was ontdekt door de Amerikaanse schrijver/blogger Mark E. Figs. Hr. Figs schrijft  - onder andere, neem ik aan - voor het Amerikaanse Christwire, dat zich tot doel stelt om de conservatieve waarden te beschermen. Gelukkig maar: de redding is nabij. Wat kan hij ons leren over Skrillex?
Figs stelt dat Skrillex een goth en een lesbisch 'fashionista' is, en dubstep maakt. Deze muziekstijl is gebaseerd op 'het consumeren van grote hoeveelheden drugs en het hebben van sex-voor-het-huwelijk met meerdere partners'. Hij 'wint zieltjes voor de duivel en ronselt kinderen via zijn perverse filosofie van zijn duivelsmachinemuziek van de toekomst'. En dit is nog maar één alinea! 

Alinea 2: Volgens Figs is dubstep uitgevonden door Skrillex (w000t), en is het het enige doel een 'drop' te veroorzaken. En een drop is drugs - XTC, volgens Figs - gebruiken. Ik dacht dat een drop was dat de bas weg is, en als je dan staat te dansen, je ineens voor lul staat omdat er geen beat meer is. Nee, een drop is drugs, kennelijk. De ritmes veroorzaken 'epileptische toevallen', die door andere concertgangers dankbaar worden gebruikt om 'de flauwgevallen mensen aan te randen'. Altijd.

Dit artikel gaat nog alinea's door. Hij basht Skrillex met steeds vreemdere beschuldigingen, waarbij 'hij zal niet stoppen voor alle tieners in Amerika verslaafd zijn aan dubstep en drugs' stompzinnig is en 'het gerucht gaat dat één op de drie vrouwen op een Skrillex-concert verkracht wordt' ongelooflijk is. De top is echter dat hij stelt dat 'meer dan 100% van homoseksuele homo's naar Skrillex luistert'. De zin gaat verder, maar dat ga ik hier niet eens herhalen. Ik vraag me dan af: zijn er dan ook niet-homoseksuele homo's, is dat dan anders, en hoe moet ik 'meer dan 100%' interpreteren?

Volgens mij is het des duivels verklaren van muziek van alle tijden. De Beatles, de Stones, uiteraard Rammstein, maar ook K3 en Jan Smit, Marilyn Manson en nu Skrillex. Ik vind dat best. Ik luister er geen minuut minder door, en als mensen besluiten dat het slechte muziek is (herrie, uitlokkend, of zelfs duivels) hebben ze uiteraard alle vrijheid om het niet te luisteren. Ik heb altijd vriendelijk 'Nee, bedankt' gezegd tegen de missionarissen van de Naar House-bus bij Housefeesten en ik blijf zelf uit de buurt bij spreekbeurten over de invloed van het Kwaad in de muziek. En heb je er een probleem mee, blijf weg van 538, 3fm en zekersteweten van mijn iPod. Even goeie vrienden.

Waar de grens wel gepasseerd wordt - en nogal grof - is bij artikelen op het internet, zoals van Figs over Skrillex. De beschuldigingen zijn zo buiten proportie dat het alleen maar lachwekkend is. Het probleem in mijn ogen is dat dit kleeft. Zeg nu zelf, 'Marlyn Manson' en het drama op Columbine High School zijn door de beschuldigingen dat Mansons muziek een/de oorzaak was, toch op de een of andere manier aan elkaar verbonden.

Eén vraag zit me wel dwars. Moet ik dit nu posten, of me in stilte ergeren? Wat je aandacht geeft, groeit. En eigenlijk wil ik dat niet. 

Goed. Ik ga nu mijn schort aantrekken, mijn vrouw kussen en zeggen hoe lief ze is, en schoonmaken. Met de muziek van de duivel op de achtergrond. Waar is mijn XTC? 

Rammstein in concert - O2 Arena

Een aantal mazzelaars gaat vanavond naar Ahoy, waar Rammstein het in razend tempo uitverkochte concert van de tour "Made in Germany 1995 - 2011" zal geven. Ik was te laat met het kopen voor het kaartje in Nederland, maar ik had de mazzel dat er in de O2 Arena in Londen nog kaarten waren. Meteen een weekend Engeland meegepakt, en de O2 Arena zelf gezien.
De gasten vanavond kunnen hun borst natmaken, want naar goed gebruik gaat het zestal weer volledig los, met de signature zwarte kleren, vlammen, vuurwerk en, hoe zeggen we dit netjes, specifieke lichaamsdelen die op een even specifieke manier worden gebruikt (18+) . "Made in Germany 1995 - 2011" is het 'best-of"-album van Rammstein, waar een groot aantal van hun hits op staat, in de bekende uitvoering op schijf 1 en op zijn minst interessante maar vaak regelrecht gave remixes van die nummers op schijf 2. De setlist (spoileralert, maar te vinden op het net) bestaat uit de grootste nummers van de heren in de 16 jaar dat ze plaatjes maken.

Het concert zelf overtrof mijn verwachtingen. De O2 Arena was voorheen de Millenium Dome, voordat telefoonboer O2 geld overhad om het financieel lastig te exploiteren complex te hernoemen naar The O2. Het is het grootste overdekte koepelgebouw ter wereld, en heeft een doorsnee van 365 meter.

Wat ik nog weet van mijn wiskundelessen - overigens een zinloze verspilling van tijd en energie van zowel mij als mijn wiskundelaren - is dat de omtrek van een cirkel groter is dan de straal. Daar kwam ik vrijdag 24 februari ook achter. Vanuit het metrostation, bij ingang A lopen naar ingang H, aan de andere kant, duurde behoorlijk lang. Maar ik hoefde me niet te vervelen. Allereerst keek ik mijn ogen uit naar alle barretjes, restaurants, disco's, clubs en hospitality venues daar, maar ook het publiek was heel afwisselend, hoewel 'dood', vuur, bloed, hoge laarzen met spijkers en felgekleurd haar de grootste gemene deler was. Later op de avond zag je de twee stromen: de metalheads in het zwart naar buiten, en het uitgaanspubliek - op weg naar die clubs en disco's - kortgerokt naar binnen.

Het voorprogramma was de Zweedse band Deathstars, die snoeihard en met veel energie begon. Het verpestte wel mijn gehoor, zelf op een afstand van een meter of 200. Stipt om half negen, conform Deutche Gruendlichkeit, begonnen de Duitsers, met een bombastische opkomst in soort-van riddertenue, fakkels en vlaggen van Rammstein en Engeland. De opening was "Sonne", een van mijn favorieten: ik was tevreden. Verder kwamen "Asche zu Asche", "Feuer Frei!", "Mein Teil" (inclusief kookpot waarin toetsenist Flake werd gekookt), "Du Hast" en "Buck Dich" voorbij. Vooral die laatste was niet echt geschikt voor de tere zieltjes. Twee uur en een nu definitieve gehoorbeschadiging later stond ik intens tevreden weer buiten.

Samengevat was het concert: twee uur schreeuwen (angstvallig bekeken door twee Britten naast me die de muziek goed vonden, maar ook mijn Duits wel erg perfect), Engels Bier, veel vuur, en een show die zijn weerga niet kent. Als de show in Ahoy net zo staat als die in Londen, hebben de Nederlandse bezoekers vanavond een topavond. 

Triggerfinger doet Lykke Li

Ochtendheld Giel Beelen heeft bijna elke dag beroemde artiesten op bezoek in zijn Ochtendshow, die een eigen liedje spelen, maar ook worden gevraagd om een cover van een nummer te doen uit de Top 50. Daar zitten soms echt pareltjes tussen.
 
Een populair nummer is "I Follow Rivers" van Lykke Zachrisson, de 26-jarige Zweedse singer-songwriter, die beter bekend is als Lykke Li. Ze is dan met name bekend van haar huidige single, die inderdaad in de radio-edit goed aan te horen is. Kijk voor dat nummer naar hieronder, maar klik voor de grap hier eens op voor het origineel. Meisje Zachrisson is aanhanger van de indie-style. Ah, dat klinkt toch anders.

Maar dan. Enter Triggerfinger. De door Uw Blogger aanbeden Belgische rockband, drie ruige mannen uit Antwerpen. Ruben Block, de zanger met de verlegen glimlach, het zilveren haar en de hoofdpersoon uit veel onrustige dromen van mw. Muziekspreekt, Paul van Bruystegem, de stevige bassist en Mario Goossens (die we kennen van Hooverphonic, tot 2005) als de gladde drummer, maken stevige rockmuziek. En met stevig bedoel ik ook echt stevig.

Daarom is het wel zo tof dat dit vuige drietal een cover deed van "I Follow Rivers", en dan op de manier waarop ze dat deden! Kijk hier naar de uitvoering in Giels Show: 

Het nummer slaat in als een bom. Zowel in Belgie als in Nederland staat het nummer in de iTunes Charts op nummer 1, en nu heeft de band ook besloten om het als B-side van hun nieuwe single "I'm Coming For You" uit te geven. Geinig, hoe zo'n grapje heel serieus kan worden. Maar, toegegeven: het is wel speciaal als de cover mooier is dan het origineel. En als je naar de stem van Lykke luistert, is dat best een prestatie.

Triggerfinger gaat lekker een rondje Duitsland doen, maar ze staan op 7 april in Nederland op Paaspop in Schijndel. Het festivalseizoen gaat weer beginnen! 

Jeugdsentiment: Beastie Boys - Ill Communication

De oplettende lezer heeft gezien dat mijn bio, rechts bovenin, is veranderd. De leeftijd 33 is veranderd in, logischerwijs, 34. Ik zal alle overpeinzingen als 'wat gaat de tijd toch snel', 'Ah, de 40 kruipt dichterbij', en beelden van mijzelf, op de bank, diep zuchtend, stompzinnig voor mij uitstarend, niet verder uitdiepen.

Maar zo'n wende is wel een mooi moment om terug te gaan in de tijd, en te genieten van onvervalst jeugdsentiment. Dit weekend kwam een van mijn beste vriendjes met een grijns van oor tot oor aan met een verjaardagscadeau. Hij had voor mij de vinyl-versie van Ill Communication opgediept.

Niet geheel toevallig, want deze stond heel hoog op mijn lijstje "Hebben-hebben-hebben". Dit is - als mijn geheugen tenminste niet helemaal vertroebeld is - Mijn Eerste (door mijzelf gekochte) CD! En 'that brings back old memories'. Het verhaal erachter is dat toen ik 16 was, ons boerendorp de 20e eeuw in gekatapulteerd werd door het toevoegen van MTV aan het zenderpakket. Eén van de videoclips die ze uitzonden was 'Sabotage' van de Beastie Boys. Ik kende die gasten al van 'No Sleep 'til Brooklyn' - al moet ik eerlijk zeggen dat ik dat nummer dan weer kende van 'Geen Slaap tot Osdorp' van de Osdorp Posse. De videoclip van 'Sabotage', met de heel raar maar toch stoer rennende enorme snorrendragende, foute jaren '70-politieagenten was direct mijn favoriet. Op de een of andere manier heb ik vroeger nooit linkjes gelegd tussen 'hee, dat liedje is leuk' en 'laat ik daar eens een cassette van zoeken'. Bij de Beastie Boys wel!

Op een woensdagochtend, in twee tussenuren van school, ben ik naar de winkelstraat gereden, daar de lieve som van 40 gulden neergelegd voor de CD, snel naar huis, jubelen dat mijn ouders er niet waren en in hun CD-speler de CD opzetten. Ik herinner me de paniek nog toen ik het schijfje zag: mosgroen, met twee trompetterende ridderfiguren erop. Ik wist zeker dat de verkoper de verkeerde schijf erin had gedaan en ik getrakteerd zou worden op Die Walkuere, Fuer Elise of iets anders klassieks. Nee hoor, 2 tellen later schalde 'Sure Shot' door de speakers.

Misses MuziekSpreekt was het er niet helemaal mee eens, maar die plaat moest dit weekend over de versterker knallen. En  - hop - weer 18 jaar (zucht) terug in de tijd. Leuke recensie hier,  de site van de New Yorkse rappers hier.

Het jeugdsentiment gaat verder. Ik heb nog eens goed nagedacht wat ik in mijn tienerjaren allemaal draaide, en daar ben ik naar op zoek. Een beetje zorgwekkend is het wel: house, gabber, metal, grunge, rock: alles door elkaar en gekker nog, alles ook tegelijkertijd (ik wisselde zonder problemen het ene nummer van Public Domain af met het volgende nummer van Biohazard) - maar gelukkig lang niet zo zorgwekkend als mijn kledingkeuze van die tijd. Blij dat ik geen modeblog schrijf.